สมุดจดบันทึก

ได้ยินเสียงเพื่อน ได้นั่งดูรูปเก่าๆ

รู้ว่าเพื่อนกำลังแย่....แต่ฉันกลับห่วงแต่ความสุขตัวเอง

น้อยครั้งที่จะเคยกลับไปหาพวกเขา และก็หลายครั้งที่ผิดคำสัญญาที่ให้เพื่อนไว้

ฉันแยกตัวออกจากกลุ่มเพื่อน

ทิ้งพวกเขาไว้....และละเลยที่จะหันกลับไปใส่ใจความรู้สึกของพวกเขา

กี่ครั้งที่คำปฏิเสธการชักชวนของเพื่อนๆหลุดออกมาจากปากฉัน 

ทั้งๆที่ปากก็บอกว่า"อยากเจอพวกเมิง ....คิดถึงพวกเมิง....ไม่เคยลืมเมิง!!!"

แต่ดูสิ่งที่ฉันทำ...มันตรงกันข้าม 

ฉันมักหาข้ออ้างปฏิเสธพวกเขาได้เสมอ

ฉันเองก็ไม่รู้ว่า...ตอนนี้ในใจพวกเขายังคงเหลือที่ให้ฉันมั้ย

ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธ  เกลียด  น้อยใจ ที่เห็นพวกเขายังคงผูกพัน และรับรู้เรื่องราวของกันและกันดีอยู่

แต่ฉันเสียใจ  ที่ฉันไม่เคยมีเวลาให้เพื่อนๆกลุ่มนี้บ้างเลย

ฉันเองก็ไม่รู้ว่าสายเกินไปมั้ย  ที่จะกลับไปถามเพื่อนว่า...

วันนี้เพื่อนเป็นอะไร?  รู้สึกแย่มากแค่ไหน? 

ฉันไม่อยากให้เพื่อนลืมฉันไป เพราะถึงยังไง 

ฉันรู้ดีว่า...พวกเขายังคงไม่เลือนหายไปจากคำว่าเพื่อนในใจฉัน

ปล.ฉันว่า  ฉันลองทำตังเองให้ว่าง  ปล่อยวาง  หันมองคนรอบข้าง  และแคร์ความรู้สึกเพื่อนบ้างก็จะดี

จริงอยู่ที่เป็นกลุ่มนั้นเป็นอดีตที่ฉันเคยอยู่  และปัจจุบันฉันมีเพื่อนใหม่มากมาย

แต่จะเสมอไปหรอ..ที่ฉันจะต้องอยู่กับปัจจุบันจนลืมคนที่เคยกอดคอกัน  เล่นหัวกัน

หัวเราะด้วยกัน  ด่าทอกันอยู่ทุกวัน 

ภาพเหล่านั้น..ฉันจะลืมได้ไงเหล่า.....

คิดถึงพวกเมิงว่ะ..อย่าเงียบหายไปไหนกันเรย

 กุเป็นห่วง.....